Roma is not a city anymore for me.
Roma is a word that is needed like verb to make the sentence end...

ahh, please don't misunderstand me! It's not because It's beautiful city, It's so turistic or has good taste in its foods...

It's all about what It has inside.. It has different cultures, different colours of faces, different smiles, different faces which were placed in a bubble.

even If they cry, they smile they have love in their coats, in their rain from their eyes...

That's why I decided to left some part of my soul, my love near to Fontana di Trevi...

and...

Fontana di Trevi: sono sicura di tonarci.

I don't know If you heard the name before, but for sure yesterday you heard the name "Hrant Dink" -Turkish Journalist of Armenian descent- who was killed yesterday by unidentified perpetrators in Istanbul...


I'm shy, I'm sad...

My inside burns... My heart burns, my conscience burns...

He should be the last one, he is the 62th journalist who was killed.. He should be the last one... He shouldn't be the one... We shouldn't have had 62...

"And above all i wanted to express my condolences for all of us (for them, for
the others, for ALL)..."

Yours,

Внутри всё горит - мои соболезнования
Translated into Russian by: Bektour Iskender
Не знаю, слышали ли вы это имя ранее, но уверена, что вчера вы услышали имя "Грант Динк" - турецкий журналист армянского происхождения, который был убит вчера неизвестными злоумышленниками в Стамбуле, посреди улицы.

Мне стыдно, мне грустно.

Внутри всё горит... Моё сердце горит, моё сознание горит...

Он должен быть последним, он 62-й убитый журналист... Он должен быть последним... Он не должен был быть убитым... Мы не должны были допустить 62...

"В дополнение ко всему вышенаписанному, я хочу выразить свои соболезнования всем нам (всем им, всем другим, ВСЕМ)..."

Y Viva my Quilt :)

"Final"lere çalışıyorum...
Bu dönemin finali, ODTÜ'nün finali, sınavin finali, sonu işte bildiğin...
Arkadaşlarım ölmüş dağda, hiç tanışmadığım ama kimbilir kaç kez barakanın orda görüp, gözlerinin içine baktığım tanıdıklar... Kim bilir belki de en son gülüşmüştük ben müzik dinliyordum muhtemelen tek başıma yürüken, sonra ODTÜ ya.. kesin yerler karlı-kaygandır diye; iki elim havada, aman düşmeyim diye yavaş yavaş yürürken görmüşümdür... Ya da MM binasının içine çadır kuruyorlardı...

Neyse...

Öldü, buz gibi, soğukça gitti okuldan..

Finaller ya; akılma geçen seneki mimarlık fakültesindeki final zamanı geldi.. O zaman ki içimin acıması...

içim acırken şarkı söylemeye başladım işte... ama aynen şöyle:

"no canto por cantar, canto por no llorar" işte sırf bu yüzden; boğazımdaki düğüm gidebildiği kadar aşağıya gitsin diye bağıra çağıra şarkı söylüyorum...

Bu sene "final" şenliklerinde söyleyesim var bunları...
Ama bir türlü seçemiyorum...

Şehir'i mi söylesem? Güneşim'i mi? Wedding Song mu? Yoksa Venezuelan in New York mu? Yoksa Amame mi?

Zizek olsa hangi şarkıyı söylerdi acaba? Kesin muhtevasından dolayı tercihen "Venezuelan in New York" ... Kavafis'i seviyor mudur ki? O kadar paper yazdım hala anlamamışım galiba Zizek'i? Kavafis sever mi sevmez mi kestiremiyorum... Ama Edip Cansever'i severdi. Ne de olsa antropolog bir yan var onda da.. Lacancı, Marxist bir antropolog olarak Zizek...